Arap Sülo.

Sanırım şu sıralar biraz aptalım.

Hayata karşı bi isteksizlik var içimde. Nedenini bilmediğim bi kırgınlık. Uzun zamandır hiç birşeyin beni mutlu etmediğini farkettim ya da hiç kimsenin.. Hiç kimse iyi gelmiyor artık bana. O eski Semih'i geri getiremiyor kimse. Sanki eskiden daha bi kolaydı herşey. Dert edecek bişey bulamıyorum diye üzülüyordum. Oysa şimdi battım bokun içine, çıkamıyorum...

ablamla en renkli fotoğrafımız bu olsa gerek.

Nasıl bu kadar saçmalayabiliyorum?

Her yerde sevgili görmekten bıktım. Yiyişiyorlar, öpüşüyorlar, sarılıyorlar falan. Midem bulanıyor sanırım.

Gitmek gerek.

Biri tutup kolumdan götürsün beni. Olduğum yerden çok uzağa götürsün. 'Nereye' diye sormama fırsat vermeden götürsün. Biri beni mutluluğa götürsün. Ve ben ona aşkı yaşatayım..
Ciddi ciddi İstanbul'dan uzaklaşmaya ihtiyacım var. Mümkünse sessiz ve sakin bir yere gitmek istiyorum. Hiç birşeyi düşünmeyeceğim huzurlu bir yer istiyorum. Kısa bir sürede olsa yeter bana. Sokaklar, caddeler dar geliyor artık. İnsanlar ise gereğinden fazla sıkıcı. Zaten kimseyi çekmeye tahammülümde yok. Belki de hep aynı insanlar hep aynı yerler hep aynı konular sıktı beni..
Neyse daha fazla uzatmayacağım. Hâlimde yok zaten. Gitmek istiyorum hepsi bu..

Hayatım bu fotoğraf kadar renkli olsa. Of düşünmesi bile güzel.

Sanırım çıldırmak üzereyim.

Bilgisayarım tam üç buçuk aydır serviste of. Bilgisayarsızlığın ne kadar kötü olduğunu anladım bu üç buçuk ayda. Fotoğraf çekemiyor blog yazamıyorum. Face'e carta curta giremiyorum. Arkadaşlarımın evinden çıkmaz oldum. BURDAN HP'YE SESLENİYORUM ALLAH SİZİ BİLDİĞİ GİBİ YAPSIN. VERİN ARTIK BİLGİSAYARIMI..!