.çok şey öğrendim

Son bir sene içerisinde çok şey öğrendim. İnsanlardan bir şeyler beklemenin mantıksızca ve çılgınca olduğunu mesela. Biraz anlayış göstermelerini istemenin ne kadar dehşet verici bir şekilde zor olduğunu öğrendim. Sevmelerini bekledim. Sevmeyi, hissetmeyi bekledim. Olmadı tabi ki. Ne sevebildim ne de hissedebildim.

Öğrendim ki hayat tahmin ettiğimden çok daha fazla zormuş. Güzellikleri bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar azken nasıl oluyor da insanlar dayanabiliyor bunu öğrendim. Zorlukları, başarısızlıkları, çaresizliği, güçsüzlüğü, pes etmeyi öğrendim. Her yenilginin bir başka olay için yeni bir başlangıç olduğunu öğrendim. Kötü başlangıçlar tabi. Yenik düşmüş ve ölesiye yorgun bir insanın yeni olaylara güzel bir başlangıç yapmasını nasıl bekleyebilirsiniz ki? Nasıl bekleriz ki? Yardım etmek yerine neden bir tekme de biz atarız ki !? Evet, "neden" ? Neden sorusunun verdiği acıları öğrendim. Onca kötü şeye rağmen ayakta kaldığımız yetmiyormuş gibi birde üstüne insanlara gülümsemeyi öğrendim. Gülümsemek zorunda kalmayı öğrendim. "Zorundalıklar" ı öğrendim. Zorunda olduğum şeylere itiraz edemeyişimi ve buna karşılık elimden bir şeyin gelemeyeceğini öğrendim. İşin özü hayatı öğrendim. Yaşamayı da diyebiliriz. İnsanları ve zaaflarını öğrendim. Acizliklerini ve güçsüzlüklerini öğrendim. Çok şey öğrendim...

ne istediğini bilmez, elde etse yetinmez.

aslında sadece benim değil çevremdeki bi çok kişi için en zor dönemlerden birini geçiriyoruz. nasıl biter ne zaman biter bilmiyorum ama bildiğim tek bişey var; bir an önce bitmesi gerektiği. yanlışlarla, hatalarla, gözyaşlarıyla geçen bu dönem hepimiz için bir daha asla yaşamak istemeyeceğimiz anılarla dolu. memnuniyetsizliğimizin sebebi ise "sürekli mutluluklar" istememiz olmalı diye düşünüyorum. tabiki bunun mümkün olamayacağını biliyoruz. hiçbirimizde sihirli bi değnek yok çünkü. olamaz da. eminim olsa bile ondan da sıkılırdık. böyle bi canlıyız işte. sıkılgan, memnuniyetsiz, umutsuz, mutsuz, ne istediğini bilmez, elde etse yetinmez...

olur mu dersin?

hani böyle ağlamak istersin ama gözlerin sanki sana inat ağlamaz ya. işte böyle bi durumun pençesindeyim. bırakmıyor peşimi. ben kurtulmak istedikçe daha da çok yapışıyor yakama. pes etmek istediğimde ise tırnaklarını batırıyormuş gibi bi hisle kendime geliyorum. olmuyor yapamıyorum. ne pes edebiliyor ne de devam edebiliyorum. sadece zamanın akışında bir ömür geçiriyorum. boşluktaymışım gibi. ne olucağından ne olduğundan habersiz ve umursamaz bir tavırla hayatıma devam ediyorum. sırlarımla, keşkelerimle, aslalarımla ve "neden"lerimle... canımı acıtan, beni yıkmak isteyen herşeye karşı ayakta durabilme isteğim eskidendi. tabi eskiden güçlüydüm. bu kadar yük yoktu omuzlarımda. bu kadar zor değildi hiç bişey. kolayda değildi ama en azından hiçbir zaman pes etmemiştim, yılmamıştım. sanki her geçen gün daha da büyüyerek sorunlar tepeme biniyorlar. ben bir büyüyorsam sorunlar on büyüyormuş gibi hissediyorum. sokağa çıkıp bağırsam, herkese herşeyi söylesem, içimi boşaltsam, nefretimi kussam, sevsem, sevilsem geçer mi hepsi? normale döner miyim ? olur mu dersin?

herkes çok atarlı

şu an böyle deli gibi yazasım var. insanlara olan nefretimi kusasım var ya da hayata karşı olan şikayetlerimi dile getiresim var. ama hiç birini yapmıcam yazmıcamda. bu gece çok atarlıyım, şöyle bir uğruyayım dedim. uğradım. bu kadar. (K)

.biraz cesaret mi demeliyim

Sanırım Seher'in attığı şarkıdan ötürü biraz romantizmin doruğundayım bu gece. Her neyse bloguma başlamadan önce biraz toparlanıp kendime gelmem gerekiyor.

Herkes aşık olur, karşılıklı ya da tek taraflı. Bu aşk insanlara bazı şeyler kazandırır ve bazı şeylerin kaybına sebeb olur. "Cesaret." Evet cesaret dedim çünkü bir daha sevmeye korkuyor insan. Kendini kaptırmaya, mutlu olma hevesiyle herşeyden ve herkesten uzaklaşıp tek bir kişi için herşeyini feda edebiliyor. Herkesi gözden çıkartabiliyor. Neyseki çok geçmeden farkına varıyor hiçbirinin aslında değmediğine.
Her neyse tüm gücünü toplayıp, gözümü karartıyorum yeniden sevmeye diyor insan. Sonra bi bakıyor kimsecikler yok etrafında. Bomboş bi dünyayla başbaşa kalıveriyor. Umudunu kesiyor belki. [ Tam burda yeni ve hayalindeki gibi bir aşkla karşılacağını düşündünüz dimiğ? ] Yok öyle aynen tekdüze hayatına devam ediyor işte. Hepsi bu..

.neden

-neden
-aptal aptal sorular sorma bunun cevabını bilmediğimi biliyorsun
-sormadan edemiyorum ama
-artık kabullenmelisin bazı şeyleri
-istemiyorum
-başka seçeneğin varmış gibi konuşuyorsun
-yok mu?
-sence?
-yok
-o zaman yapabileceğin başka bişey yok
-gitsem olmaz mı?
-nereye gidebilirsin ki? sanki gidecek yerin var
-o da mı yok
-yok
-hala neden diye sormak istiyorum
-bu sorunun cevabını ne ben ne sen ne de bir başkası bilebilir, tanrının işi kurcalama fazla
-peki ya ona sorabilir miyim neden diye
-bak işte onun cevabını biliyorum
-neymiş?
-bi nedeni yok öyle istedi çünkü
-tuhaf
-tuhaf mı?
-evet
-bence daha fazla yorma kendini herşeyin farkındasın aslında. sadece hiçbişey olmamış gibi davranıyorsun hepsi bu.
-ne yapmalıyım sence
-boşver gitsin
-olmuyor anlamıyorsun
-korkuyor musun?
-evet hemde çok
-neyden korkuyorsun?
-insanlardan
-neden ?
-canımı yakıyorlar
-yakacaklar işleri bu
-o zaman çevremde hiç insan olmazsa canım yanmaz
-saçma. daha çok yanar bu seferde yalnızım tripelrine girersin
-çıkmaz yoldayım
-farkettim
-çok açık sözlüsün
-yalan söylemeyi sevmem
-bazen keşke yalan söyleseler diyorum
-yapabileceğin hiçbişey yok bunu aklına sok. sürekli düşünüp durma anlıyorum elinde değil ama öyle. çırpınma batarsın. herşeyi akışına bırak, zaman herşeyi çözecektir.
-yalan söyledin
-ne yalanı?
-zaman hiçbişeyi çözmez aksine daha da mahfeder
-inanman gereken şeyler uğruna söylenen yalan yalandan sayılmaz, istisna yani
-bunaldım. artık içim içime sığmıyor uzaklaşmalıyım dedim uzaklaştım. ama olmadı o da iyi gelmedi. aksine daha kötü oldum. içimde sanki bi karartı var o tamamen gitmeden mutlu olamayacakmışım gibi.
-anlıyorum demem gerekiyor burda ama anlamıyorum
-şaşırmadım
-gitsem iyi olacak
-sen olmasan gerçekten çok yalnız olurdum. iyiki varsın
-sen nereye ben oraya. hep yanındayım
-görüşürüz o halde
-hoşçakal
-hoşçakal deme bana
-neden?
-hoşçakalları sevmiyorum
-neden?
-sanki bir daha gelmeyecekmişsin gibi
-bu kadar kuruntu yapma alt tarafı küçük bir hoşçakal
-yine gel
-ne zaman istersen..

.sıcak kum

.uzak

bi süre uzaklaşmam gerektiğinin farkındaydım. neyseki sonunda bu farkındalığımı gerçekleştirdim. herkesten ve herşeyden uzağım. sessiz ve sakin, kimsesizim burda. iyi gelicek diye düşünyordum, geldide. dalga sesleri ve kumların sıcaklığı huzur veriyor bana. tüm sorunlardan uzak balkonda blog yazmak gibisi yok. cidden.

.yalnız değiliz

Yanlızlık Allah'a mahsustur. E bizde yalnızız. O halde bizimde Allah katında yerimiz var. Yani yalnız olmayan insanlardan daha yüce varlıklarız sanırım. Aramızda yalnız olmayanlar da yok değil. Olsun aslında hepimiz yalnızız. Dünya yalnız..

Sevişmek için sevgiliye falanda ihtiyacımız yok bence.

.artık

kalp atışlarını dinlemek isterdim.
kokunu içime çekmek..
doğru ya nasıl koktuğunu bile bilmiyorum.
herneyse artık hiç bişeyin bi anlamı yok.

.karmakarışık olmam iğrenç

Hayatımın en karmaşık yılını yaşıyorum. Kendimi yeni ergen olmuş gibi hissediyorum.(fjkajfhsjkdf) Bu kadar çok duyguyu aynı anda yaşıyor olmam tuhaf. Sadece uyumak istiyorum. diğer bütün isteklerimin gelip geçici olmasıda salak. Karmakarışığım resmen. Nefret ediyorum bu duygudan daha doğrusu karmaşık duygulardan. İçimde istemsiz bi hüzün var. Of anlatamaz oldum kendimi. Hangi kelimeleri seçeceğimi bilmiyorum ki bırak cümle kurabileyim. Hiç mi bişey mutlu etmez bir insanı, hiç mi kimse huzur veremez.
Eskiden gösterişli cümleler kurabiliyordum. Artık basit ve anlamsız cümleler kurmaya başladım. Yaşadıklarımı bile yansıtamaz oldum.

.ne tuhaf

şu sıralar içimdeki isteksizliği anlayamıyorum. delicesine istediğim şeyleri gerçekleştirdiğimde beni aslında mutlu etmediklerini farkettim. bişeylerin eksikliğini yaşıyorum sanırım ya da ters giden bişeyler olsa gerek.
neyse bu isteksizliğe bi anlam veremeyeceğim kesin bırakalım akışına ne hali varsa görsün.
uzun zamandır yazmıyorum buraya aslında yazıcak o kadar şeyim var ki. ama nasıl yazacağımı bilmiyorum hangi kelimeler beni doğru tercüme eder bilemiyoruum.

Ablan yoldaş olsun sana.

Bir tek ablam olsun bana bişey olmaz. Diyorum ve hayatımın tek dişi'sine burdan kucak dolusu sevgilerimi gönderiyorum.

On ikiden sonra büyü bozulmaz.

Elleri görelim.

Sen sensiz gel.

Bu durum biraz ne senle ne de sensiz triplerinde. Eskiden olsa bokumu ye der geçerdim. Şimdi evet "sen sensiz gel".

Arap Sülo.

Sanırım şu sıralar biraz aptalım.

Hayata karşı bi isteksizlik var içimde. Nedenini bilmediğim bi kırgınlık. Uzun zamandır hiç birşeyin beni mutlu etmediğini farkettim ya da hiç kimsenin.. Hiç kimse iyi gelmiyor artık bana. O eski Semih'i geri getiremiyor kimse. Sanki eskiden daha bi kolaydı herşey. Dert edecek bişey bulamıyorum diye üzülüyordum. Oysa şimdi battım bokun içine, çıkamıyorum...

ablamla en renkli fotoğrafımız bu olsa gerek.

Nasıl bu kadar saçmalayabiliyorum?

Her yerde sevgili görmekten bıktım. Yiyişiyorlar, öpüşüyorlar, sarılıyorlar falan. Midem bulanıyor sanırım.